Okrað í kaffiteríu Þjóðarbókhlöðunnar

Ég missti hökuna niður á búðarborðið í kaffiteríu Þjóðarbókhlöðunnar þegar
ég fór þar um daginn í sakleysi mínu og pantaði mér kaffi latte. Ég sem
ætlaði að gera mér glaðan dag og ákvað að taka mér 20 mínútna pásu frá
bókunum og hoppa með vinunum niður í einn kaffibolla eða svo. Ég sem
fátækur námsmaður átti bágt með að sleppa kortinu mínu í hendur
afgreiðsludömunnar , sem ég áleit hálfgert skrímsli eftir að hafa, stolt á
svip, gefið mér upp verðið á bollanum sem ég hafði pantað: „það gera 450
krónur“. Er þetta alveg eðlilegt? Mig langaði mest til að rífa kortið af
henni og strunsa burt, nema hvað að ég var komin með bollann milli
handanna og gat tæplegast hætt við.
Hverjum datt það í hug að það væri í lagi að hafa verðið á kaffiteríu
Þjóðarbókhlöðunnar, sem er „by the way“ aðallega ætluð námsmönnum, hærra
en á fínum veitingastað á borð við Lækjarbrekku. Það er ekki eins og maður
sé að borga fyrir þjónustu eða maður sé að borga fyrir að sitja í
huggulegu umhverfi, þess vegna get ég ekki áttað mig á því hvers vegna
verðlagningin þarna er svona há.
Ég hef verið að láta þetta fara mikið í taugarnar á mér og hef rætt þetta
við fleiri námsmenn og eru þeir allir sammála. Ein kom með dæmi um það
þegar hún ætlaði að kaupa sér myntur, og þá á ég við svona eins konar
ópalpakka, og hann kostaði 360 krónur á meðan hann kostar 207 krónur í
Hagkaup, og er ekki hægt að segja að Hagkaup sé ódýrast búðin.
Verðlagning búllunnar er fyrir neðan allar hellur og hef ég slitið á öll
mín viðskipti við hana, sem og fleiri sem láta ekki bjóða sér þetta.
Þetta er auðvitað argasti dónaskapur að nýta sér námsmenn á þennan hátt.
Dóra Björk